Schrikken is een natuurlijke manier van reageren op een mogelijk gevaar, vooral op te verwachten pijn. Een natuurlijk afweermechanisme begint. De adem wordt, al is het kort, ingehouden, adrenaline wordt aangemaakt in het lichaam en een deel van het bewustzijn schiet weg (dissociatie) Deze laatste reactie kun je zien als een bevel om één of meerdere zintuigen af te sluiten.: ‘ik wil dit niet horen’ ; ‘ik wil dit niet zien’ ; ‘ik wil dit niet voelen’. Dit ligt aan de  manier waarop het betreffende zintuig een rol  heeft gespeeld bij het ontvangen van de  eerste gevaarsprikkel. Als het bewustzijn is gedissocieerd dan zijn de natuurlijke filters weg, de omgeving wordt belangrijker en de kans is groot dat woorden, gevoelens of andere energie om ons heen zich gaat vermengen met de eigen beleving van een gebeurtenis. Als het gevaar is geweken keren de gedissocieerde delen soms wel, soms gedeeltelijk soms helemaal niet terug. Deze geheel of gedeeltelijke blijvende gedissocieerde delen zijn er verantwoordelijk voor dat een bepaalde ervaring onverwerkt blijft.

Shock kan zich op 2 manieren manifesteren.
Implosief :   flauwvallen, bepaalde verlammingen van spieren of organen die zich te sterk ontspannen .“bevriezen” of verstarren.
Er wordt geen of te weinig adrenaline aangemaakt
Explosief: vechten in razernij of vluchten als een kip zonder kop.
Dit is een buitensporige actie van de spieren en/of organen.

Het uit balans zijn van het autonome zenuwstelsel is waarschijnlijk de belangrijkste oorzaak voor het ontstaan van shock als gevolg van een schrikreactie op een gevaarsimpuls.

Onvolledige verwerking van het schrikken leidt tot een trauma

De verwerking van een trauma kan gebeuren door reïncarnatietherapie.
Reïncarnatietherapie is eigenlijk  niets anders dan het herstel van de samenwerking tussen de  Mentale-, Emotionele-, Somatische- en Spirituele delen die door de schrik uiteen zijn gevallen.