Op zeker moment zal iedereen sterven, een zekerheid waar niemand aan ontkomt. Hoe dat sterven zal zijn dat weten we gewoonlijk niet.  Omdat velen er bang voor zijn  willen ze er ook niet over praten. Bij doorvragen blijkt dan dat de meeste mensen  niet zo zeer bang zijn voor het doodgaan als wel voor de manier waarop.

Net als de geboorte is de dood een heel natuurlijk gebeuren in ons leven. Als we het meer bij ons leven zouden kunnen betrekken en ons beter zouden voorbereiden op de dood dan zouden velen onder ons minder bang zijn.

Sterven wil zeggen dat de ziel zich definitief terug trekt uit het lichaam, een heel natuurlijk proces. Al is de manier ‘waarop’ voor iedereen weer anders.

Levensbeschouwelijk vragen doen zich voor in alle levenssituaties maar vooral rondom het levenseinde, bij verwerking van chronische en levensbedreigende ziektes en de verwerking van dementie . Deze vragen komen niet alleen op bij diegenen die gaan sterven maar ook bij de naasten en/of  anderen die mensen in de terminale fase begeleiden.

      - Hoe kan men op een goede manier omgaan met stervensbegeleiding?
      - Wat doet men met al die vragen die spelen?
      - Kun je in zo’n laatste moment alles bespreken?
      - Kun je maar beter zwijgen?
      - Hoe gaat men om met de eigen gevoelens als een ander gaat sterven?
      - Gaan de gevoelens van een stervende voor?
      - Is het beter deze gevoelens  te onderdrukken of juist beter het te tonen?
      - Kun je de laatste uren wel bij de stervende weg gaan want stel je voor dat…..

En zo zijn er nog veel meer verschillende en voor iedereen weer andere vragen.,
die in samenspraak met de therapeut wellicht ingevuld kunnen worden.